บทความดีๆ จะเชื่อไหม..ถ้าฉันไม่ได้สัญญา ....จุ๊กแจน จณิสตา18:47 - 28 มกราคม 2553 (แก้ไขล่าสุดเมื่อ 18:47 - 28 มกราคม 2553)
ช่วงเวลาเย็นๆ
ท่ามกลางสายลมที่พัดมาแผ่วเบาผ่านผู้คนที่แสนจะบางตาในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
บนเก้าอี้เหล็กสีฟ้าอ่อนที่ตั้งอยู่ข้างๆสวนหย่อมเล็ก
มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งเหม่อลอยราวกับว่ากำลังใช้ความคิดกับอะไรบางอย่างอยู่
โลกนี้ก็มีคนตั้งมากมาย.....
แต่ทำไมนะตอนนี้ถึงไม่มีใครเข้าใจเธอสักคนเลยหรืออย่างไรกัน
เธอนั่งเหม่อพลางถอนหายใจพลาง
ทันใดนั้นเองมีเสียงของชายคนหนึ่งพูดขึ้น
"ขอโทษนะครับ ดูท่าทางคุณกำลังต้องการเพื่อนคุยสักคนอยู่
ขอผมนั่งคุยเป็นเพื่อนคุยได้มั้ย"
"ได้สิคะ.... ถ้าคุณยินดีที่จะฟังมัน" เธอตอบรับไมตรีอย่างไม่รอช้า
และแล้วชายลึกลับผู้นั้นก็เอ่ยถามขึ้น
"อะไรหรือครับที่ทำให้คุณต้องมาครุ่นคิดมากถึงเพียงนี้
มีอะไรทำให้คุณไม่สบายใจหรือเปล่า"
"เรื่องมันอาจจะยาวสักนิดนะคะ ถ้าคุณจะอดทนฟัง ก็ได้ค่ะ....
เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อก่อนหน้านี้ไม่นาน
ฉันมีผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันคิดว่าฉันมีความรู้สึกดีๆให้แก่เค้า
และเค้าเองก็มีความรู้สึกดีๆให้แก่ฉันเช่นกัน ที่ใครๆเรียกว่าแฟนนั่นแหละค่ะ
ช่วงเวลาที่ฉันคบอยู่กับเค้าเนี่ย มีความรู้สึกถึง 2
อย่างเข้ามาพัวพันกับเรา........."
"ให้ผมทายนะครับ 2 สิ่งนั้นก็คือ ความคาดหวัง และ การสมหวังใช่มั้ยครับ "
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น
"ใช่ค่ะ..... ช่วงเวลานั้นเรามีความสุขมาก
เราต่างคนต่างมีความคาดหวังต่อกันแหละกันว่าทุกสิ่งทุกอย่างต้องเป็นแบบโน้นแบบนี้
และเพื่อที่จะรักษาเค้าไว้ไม่ให้ห่างหายไป
ทั้งเค้าและฉันต่างก็ต้องพยายามทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกสมหวังตลอดเวลา
ทั้งเค้าและฉันเองที่ต่างคนต่างอยากให้ชีวิตคู่ของเรามีแต่ความสุข
ให้ทุกๆวันมีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ
และต่างคนก็ต่างอยากให้แฟนของตนน่ะอยู่ข้างๆตลอดเวลา อยากให้โลกนี้มีแค่เรา
2 คน อยากมีบ้านดีๆอยู่ มีเงินเยอะๆให้ใช้
และก็ต่างคาดหวังอะไรๆต่อกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
จนกระทั่ง...... เอ่อ...... จนกระทั่ง "
หญิงสาวเริ่มติดขัดอันเนื่องมาจากอาการสะอึกสะอื้น
และน้ำในตาที่เริ่มเอ่อล้น
"จนกระทั่งเมื่อเวลาผ่านไป เค้าเริ่มเปลี่ยนไป พอฉันอยากให้เค้ามาหา
อยากให้พาไปเที่ยว
เค้าก็เริ่มบ่นว่าฉันเอาแต่ใจบ้าง อ้างว่ามีงานต้องทำบ้าง
และมีอีกหลายๆเหตุผลที่เค้าจะพูดขึ้นมา เพื่อจะเริ่มตีห่างจากฉัน
เค้าบอกว่าเค้าเหนื่อย เค้าไม่อยากจะทนอีกแล้ว
และพอนานๆเข้าเราก็เริ่มเหินห่างกัน เริ่มคุยกันไม่รู้เรื่อง
เริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น ต่างคนต่างถือทิฐิ ต่างจะเอาชนะ
ต่างไม่ยอมลดละความคาดหวังของตนลงเลย
และในที่สุดเราก็ต้องเลิกรากันไป............"
"ครับ ในเมื่อคบกันไปก็ไม่มีความสุข คุณตัดสินใจแบบนี้ก็ถูกต้องแล้วนี่ครับ
แล้วคุณยังจะมาเสียใจกับอะไรอีกล่ะครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถาม
" ฉันเหงา ฉันไม่มีใคร เวลาที่ฉันเห็นคนโน้นคนนี้เดินกันมาเป้นคู่ๆ
ป้อนขนมให้กัน เดินจูงมือกัน ฉันเองก็ทนไม่ได้ ฉันอยากมีแบบนั้นอีกครั้ง
ครั้งนี้ฉันจะยอมทุกอย่าง ไม่ว่าเค้าจะต้องการอะไรฉันจะหามาให้ทุกอย่าง
ฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นแบบที่เค้าต้องการ
ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนฉันก็ยอม ฉันยอมทั้งนั้น....
ขอแค่ให้เค้ากลับมาคบกับฉันอีกครั้งก็พอแล้ว....."
"เดี๋ยวก่อนครับ แล้วทำแบบนั้นคุณคิดว่าคุณจะมีความสุขมั้ย....
คุณจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณกับเค้าจะไปด้วยกันได้"
"ก็มันไม่มีวิธีอื่นแล้วนี่คะที่จะทำให้ฉันไม่ต้องเหงา ไม่ต้องอ้างว้าง
ไม่ต้องไร้คู่อยู่แบบนี้ หรือคุณจะมีคำแนะนำอะไรที่ดีกว่านี้"
"ถ้าวิธีทำให้เค้ากลับมาผมคงไม่มีหรอกครับ
แต่ผมมีวิธีที่จะทำให้คุณมีความสุขได้ คุณจะยอมฟังรึเปล่า"
"ฟังสิคะ ขอแค่ให้ฉันได้มีแฟน ไม่ต้องเหงาแบบนี้ ฉันยอมทุกอย่างค่ะ....."
"คุณเก็บคำว่ายอมของคุณไปก่อนเถอะครับ มันไม่จำเป็นต้องใช้เลย
แค่คุณเชื่อมั่นต่อผม ระลึกถึงผมตลอดเวลา
ไม่ให้มีสิ่งอื่นมากระทบต่อความเชื่อมั่นในตัวผม
คุณและชีวิตคู่ของคุณก็จะมีความสุขเองนั่นแหละ........."
"นี่คุณกำลังชักชวนดิฉันให้คล้อยตามคุณงั้นเหรอ........ ก็ได้
แต่คุณต้องสัญญาก่อน "
"สัญญาอะไรครับ......"
"ถ้าฉันเชื่อมั่นในตัวคุณแล้ว
ทุกๆวันของชีวิตคู่ของฉันจะมีความสุข............"
"ผมไม่สัญญาครับ!!!!!!!!"
"ถ้าฉันเชื่อมั่นในตัวคุณแล้ว
ทั้งฉันและคนรักของฉันจะได้อยู่ข้างกันตลอดเวลา...."
"ผมไม่สัญญาครับ!!!!!!!!"
"ถ้าฉันเชื่อมั่นในคุณแล้ว ฉันจะมีบ้านดีๆให้อยู่ มีเงินเยอะๆให้ใช้......"
"ผมไม่สัญญาครับ!!!!!!!!"
"อะไรเนี่ย โน่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ งั้นของ่ายๆ
ถ้าฉันเชื่อคุณแล้วแฟนของฉันจะจูบลาก่อนไปทำงาน
จะมีดอกไม้มาให้ในวันวาเลนไทน์ มีของขวัญมาให้ในวันเกิด
มีเอ่อ......"
"พอแล้วครับ!!!!!!!" ชายหนุ่มรีบเบรก "ฟังผมนะ....."
"ฟังให้ดีนะ........... ถ้าคุณเชื่อผมแล้ว
ชีวิตคู่ของคุณถึงแม้จะมีเสียงหัวเราะบ้าง มีการร้องไห้บ้าง
แต่ผมสัญญาว่าคุณไม่ร้องทุกวันแน่ๆ
ถึงแม้ว่าคุณและเค้าจะไม่สามารถอยู่ข้างๆกันตลอดเวลาได้
แต่ผมสัญญาว่าเค้าจะอยู่ข้างๆคุณทุกครั้ง ในช่วงเวลาที่คุณต้องการ
แม้ว่าคุณจะไม่ได้มีความสุขกับบ้านดีๆ
แต่ผมสัญญาว่าคุณจะมีความสุขกับการใช้ชีวิตกับเค้า
ไม่ว่าจะอยู่ที่แห่งไหน
แม้ว่าบางวันคุณจะมีกินบ้าง อดบ้าง
แต่ผมสัญญาว่าคุณไม่อดทุกวันแน่ๆ........
แม้ว่าคุณจะไม่ได้รับของขวัญในช่วงเทศกาลใดๆเลย
แต่ผมก็กล้าสัญญาว่าทุกช่วงเทศกาลใดๆก็ตาม เค้าจะนึกถึงคุณเสมอ.......
และท้ายที่สุด.......... แม้ว่าทุกๆวันชีวิตรักของคุณอาจจะมีความสุขบ้าง
มีเรื่องร้ายๆเข้ามาบ้าง แต่ผมกล้าสัญญาเลยว่า
คุณจะไม่เจอเรื่องร้ายๆทุกวันแน่นอน แค่นี้เพียงพอมั้ยครับ
ถ้าจะทำให้คุณเชื่อใจผม........."
หญิงสาวถึงกับอึ้งในคำพูดของเขา และตอบตกลงในทันใด
"ค่ะ ตกลงค่ะ ฉันจะเชื่อคุณ
ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าความคาดหวังกลับมาทำลายชีวิตฉันอีก
ดีจังนะที่ฉันไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเลย ไม่ต้องอดทน ไม่ต้องยอม
ไม่ต้องกลัวว่าเค้าจะจากไป ไม่ต้องพยายามรั้งเค้าไว้
แค่เค้ากับฉันเชื่อใจในอานุภาพของคุณก็พอ ขอบคุณนะคะสำหรับความช่วยเหลือ
พอจะบอกได้มั้ยคะ ว่าคุณเป็นใคร และคุณมีสิ่งใดที่ฉันต้องให้ความเชื่อมั่น"
"ความรักครับ ผมคือความรัก และสิ่งที่คุณควรจะให้ความเชื่อใจก็คือ
อานุภาพของความรัก ที่ไม่อาจทำลายได้แม้กระทั่งเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
ขอแค่คุณเชื่อมั่น เชื่อใจในอานุภาพของผมแล้วล่ะก็
ชีวิตรักของคุณก็จะมีความสุขอย่างแน่นอน และต้องไม่ลืมนะครับ
อย่าปล่อยให้ความคาดหวังมาทำลายชีวิตคู่ของคุณอีก"
เพียงความทรงจำ...จุ๊กแจน19:26 - 30 ธันวาคม 2552 (แก้ไขล่าสุดเมื่อ 19:26 - 30 ธันวาคม 2552)
ตัวหนังสือสามารถบอกเล่าเรื่องราวความเป็นไปได้ดีกว่าคำพูดมากมายนัก
จึงไม่น่าแปลกที่ฉันจะหลงใหลในเสน่ห์ของตัวอักษรมาหลายปีดีดักแล้ว
ฉันมักจะเรียกตัวเองว่า "คนเขียนหนังสือ" อยู่เสมอ
ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันคงเพราะว่าฉันเขียนหนังสือไม่ดีพอที่จะเรียกตัวเองว่า
"กวี" ได้ล่ะมั้ง โลกของตัวอักษรสวยงามนัก แค่มีปากกาสักด้าม
เศษกระดาษสักแผ่น
และมีเขาคนนั้นเป็นพระเอกของเรื่องสักคนก็คงเพียงพอ
เรื่องราวความรักของฉันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
รู้เพียงแต่ว่าในสมุดบันทึกประจำวันของฉัน
มีชื่อเขาตั้งแต่วันมอบตัวทีเดียว…
คงเพราะความบังเอิญที่ทำให้เราสองคนมักจะได้ทำอะไรด้วยกันเสมอ
ได้เล่นละครด้วยกัน
ได้นั่งคู่กันในห้องทดลองวิทยาศาสตร์
หรือแม้กระทั่งไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยครั้ง…
แต่เรากลับไม่ได้ใกล้ชิดกันเท่าที่ควร
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม…จนวันหนึ่ง…
" มีนอยากวาดรูปเหรอ เราสอนให้ก็ได้นะ"
นี่แหล่ะประโยคสำคัญที่ทำให้เราสองคนได้มีโอกาส ใกล้ชิดกันมากขึ้น
เขารีบกระวีกระวาดไปหากระดาษกับดินสอมาวางไว้ตรงหน้าฉัน
ไม่รู้ว่าวิญญาณครูไปสิงอยู่กับชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
เขาลากเส้นเป็นตัวอย่างแล้วให้ฉันลองทำตามไปช้าๆ
ลมที่พัดแรงทำให้ผมของฉันปลิวจนยุ่งไปหมด
"ขอโทษนะ" เขาพูดแล้วเอื้อมมือมาหยิบปอยผมของฉันที่ปลิว
เพื่อเหน็บหูของฉันไว้อย่างเดิม
"ขอบคุณนะเฟิร์ส" ฉันพูดเขินๆ ใบหน้ากลายเป็นสีแดงระเรื่อ
เขายิ้มบางๆเหมือนกับจะบอกว่าไม่เป็นไร
หลังจากทนนั่งดูฉันลากเส้นที่ดูไม่ได้เอาเสียเลยมาเป็นเวลานาน
เขาก็ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจแล้ว ส่ายหน้าไปมาอย่างหดหู่
"แย่กว่าเราตอนฝึกวาดใหม่ๆซะอีก"
เขาทำท่าทางเหมือนครูที่กำลังดุนักเรียนอยู่ยังไงยังงั้น
"ก็คนมันไม่เก่งนี่นา ไม่ต้องสอนก็ได้นะ" ฉันบ่นเบาๆแล้ววางดินสอลงแรงๆ
"เอาเหอะฝึกต่อไปละกันฮะ
วาดรูปน่ะไม่ยากหรอกถ้ามีคนสอนดีๆอย่างเรา"
เขาบอกยิ้มๆ
ฉันส่ายหน้ากับความหลงตัวเองของเขา…หลงตัวเองจริงๆนะนายเฟิร์สจอมเก๊ก…
เราสนิทกันมากขึ้นทุกที…สนิทท่ามกลางเสียงแซวและวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนที่
ไม่เว้นแม้แต่ในคาบเรียน
"สวีทกันจังเลยคู่นี้"
เสียงเพื่อนๆที่ดังมาจากด้านหลังห้องทำให้ฉันต้องวางดินสอลงอายๆ
"เฮ้ย! เธออย่าแซวซิ เราไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นสักหน่อย"
เฟิร์สแก้ตัวให้
เพื่อนๆทำสีหน้าไม่เชื่อ
แต่พอเห็นหน้าตาเอาเรื่องของฉันก็เลยจำใจต้องสงบปากสงบคำแล้วเดินหนีไปคุยกันที่อื่นแทน
"ช่างเขาเหอะ" ฉันพูดเบาๆแล้วก้มหน้าก้มตาวาดรูปต่อไป
"มีน…เรามีอะไรจะบอก" เขาพูดท่าทางเขินๆ
"อารายเหรออออ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองแล้วพูดลากเสียงยาว
"เราชอบผู้หญิงคนหนึ่งนะ"
สีหน้าอายๆของเขาทำให้ฉันแอบหวังอยู่ลึกๆว่านี่
คงจะเป็นวิธีการบอกรักทางอ้อมของเขา แต่….
"คนนั้นไง"
ว่าแล้วเขาก็ชี้ไปที่เพื่อนร่วมสถาบันคนหนึ่งที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู
ฉันหันไปยิ้มล้อ
บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลยจนนิดเดียว
อาจจะเป็นเพราะว่าฉันไม่เคยหวังให้เขามารัก
แค่รู้สึกรักเขาอยู่ฝ่ายเดียวก็พอ
เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น
ฉันวางดินสอลงโดยอัตโนมัติ
"เรากลับแล้วนะ" ฉันบอกเบาๆ
"ขอบคุณสำหรับการสอนวาดรูปและทุกๆอย่างนะ"
"มีนพูดเหมือนสั่งลาเลย" เขาพูดติดตลก
"อย่างกับเราจะไม่ได้สอนมีนอีกอย่างนั้นแหละ"
"ใครจะไปรู้ล่ะ ชีวิตมันไม่แน่หรอกเฟิร์ส" ฉันพูดทีเล่นทีจริง
แล้วเดินไปปิดกระจก
และประตูห้องเรียน เขาเดินมาช่วยอีกแรงหนึ่ง
"วันเสาร์เจอกันที่เรียนพิเศษแล้วกันนะ บ๊ายบาย"
เขาบอกลาแล้วโบกมือให้
ฉันยิ้มรับแล้วโบกมือตอบไป
"กลับบ้านดีๆนะจ้ะหนูมีน" เสียงตะโกนของเขาที่ดังตามหลังมา
ทำให้ฉันแอบอมยิ้มบางๆอย่างมีความสุข
ฉันนั่งคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับเขานับตั้งแต่วันแรกที
่รู้จักกัน
ตลอดเส้นทางกลับบ้าน
ไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่แสนจะธรรมดาคนนี้จะกลายมาเป็นคนสำคัญของหัวใจ
ถึงจะรู้ว่าเขามีคนที่เขาชอบอยู่แล้ว
แต่นั่นก็ไม่สำคัญอะไรเพราะฉันก็ยังคงมีความสุขที่จะรักเขา
ที่จะได้เห็นรอยยิ้ม
ได้ยินเสียงหัวเราะของเขา มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันคนนี้แล้ว
ฉันหยิบภาพเหมือนของฉันที่เขาวาดให้ตอนวันเกิดขึ้นมาดู
"สุขสันต์วันเกิดนะครับ"
ฉันยังจำเสียงใสๆของเขาที่บอกตอนเช้าตรู่ในวันสำคัญของฉัน
"มีความสุขมากๆนะครับมีน"
รอยยิ้มจริงใจของเขาในวันนั้นยังบันทึกอยู่ในความทรงจำ
ของฉันเสมอมา….ไม่เคยลบเลือน
"โครมมมมมมม!!!!!!" เสียงดังขึ้นที่ถนนสายหนึ่ง
บรรดาไทยมุงต่างพากันมามุงดูเหตุการณ์รถคว่ำ
ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งถูกหามออกมา
กระดาษวาดเขียนตกลงมาจากมือที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดของเธอ
ชายแก่คนหนึ่งหยิบขึ้นมาดู เห็นหยดเลือดเปรอะไปทั่วแผ่นกระดาษนั้น
แต่ก็พอจะมองเห็นลางๆ
ว่าเป็นภาพวาดของหญิงสาวที่กำลังยิ้มสดใสในชุดนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดัง
มีลายมือที่เขียนไว้ใต้ภาพอย่างสวยงามว่า
"เพียงความทรงจำ…เฟิร์ส"
ชายแก่คนนั้นทิ้งภาพไว้ที่เดิมอย่างไม่ใคร่สนใจใยดีนัก
ลมเริ่มพัดกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อยๆ
จนทำให้กระดาษแผ่นนั้นปลิวตกลงไปบริเวณลำคลองริมถนนและค่อยๆจมหายลงไปใต้ผืน
น้ำนั้น…
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ผมได้สมุดเล่มนี้มาจากเพื่อนสนิทของเธอ…
ผมเลยขอเขียนเรื่องนี้ให้จบด้วยมือของผมแทน เมื่อเช้าวันเสาร์ที่ผ่านมา
ผมไปเรียนพิเศษก็นึกแปลกใจอยู่ตะหงิดๆว่าทำไมเธอถึงไม่มาเรียน
เพราะปกติเธอไม่ใคร่จะชอบหยุดเรียนนัก
ก็บังเอิญผมไปพบเพื่อนสนิทของเธอเข้าพอดิบพอดี
"เฟิร์ส…รู้เรื่องมีนหรือยัง" เขาถามผมทันทีที่พบกัน
สีหน้าของเขามีแววเศร้าๆปรากฏอยู่ ตาก็ดูบวมแดงผิดปกติ
"ยังครับ มีนทำไมเหรอ" ผมถามยิ้มๆ
เธอก็คงไม่สบายแต่อาจจะหนักหน่อยถึงยอมขาดเรียนวันนี้…ผมคิด
"มีนรถคว่ำ
ตอนนี้อยู่ห้อง ICU โรงพยาบาล…………." เขาบอก ผมอึ้งไปสักพักใหญ่ๆ
พอได้สติอีกทีก็มายืนอยู่หน้าห้อง ICU
โรงพยาบาลแห่งหนึ่งข้างๆเพื่อนสนิทของเธอคนเดิม
เขาจัดการเป็นธุระไถ่ถามพยาบาลถึงเตียงของเธอเพราะไม่เห็นเธออยู่ที่เตียงเดิม
"เสียใจด้วยนะคะ คุณมีนาหัวใจล้มเหลวเมื่อ 15 นาทีที่แล้วค่ะ"
หูผมอื้อไปหมดจนไม่ได้ยิน เสียงพยาบาลที่พูดอธิบายเรื่องราวต่อจากนั้น
ถ้าจะถามผมว่าวินาทีนั้นผมรู้สึกเช่นไร ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน
รู้เพียงแต่ว่าน้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาท่วมใบหน้าของผมตั้งแต่ได้รับรู้ว่า
"เธอจากไปแล้ว"
ผมอ่านบันทึกเล่มนี้หลังจากที่ร่างของเธอฌาปนกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว…
ผมเพิ่งรู้ว่าเธอรักผม…
แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้เลยว่าคำพูดที่ผมพร่ำบอกกับเธออยู่บ่อยครั้งว่า
"รักกับชอบแตกต่างกัน" มันคือสิ่งที่ผมอยากให้เธอรับรู้
ผู้หญิงคนที่ผมเคยชี้ให้เธอดูคือคนที่ผมชอบ แต่ผู้หญิงคนที่ผมรักคือ
"เธอคนนี้"…
เธอคนที่เข้าใจและเป็นกำลังใจให้ผมอยู่เสมอ…
เธอจากไปอย่างไม่มีวันกลับทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าผมคิดอย่างไรกับเธอ
ถ้าผมสามารถขอพรวิเศษใดๆได้
ผมอยากจะขอแววตาคู่นั้นที่เคยจ้องมองผมด้วยความรู้สึกดีๆอยู่เสมอ
รอยยิ้มที่เคยมีให้เวลาผมท้อแท้ เสียงหัวเราะที่เคยทำให้โลกทั้งโลกดูสดใส
…ผมอยากจะขอให้เธอกลับคืนมา…
เธอคือรักครั้งแรกของผม อาจต้องใช้เวลามากสักหน่อยในการทำใจว่า
ต่อจากนี้จะไม่มีเธออยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว
ไม่มีคนที่เข้าใจและคอยห่วงใยผมตลอดมา
แต่ผมรู้เสมอว่าเธอจะคอยจ้องมองผมอยู่ห่างๆ เหมือนอย่างเคย
เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอเรียกมันว่าความสุข และเธอจะรอผมอยู่ ณ
ที่แห่งนั้น
ตรงดินแดนแห่งความรักที่สร้างไว้สำหรับเราเพียงสองคน… สักวันผมจะไปหาเธอ…
หลับให้สบายนะครับ…มีน…
หลับตาเถอะนะ…แล้วเราก็จะพบกันอาจเป็นเพียงฝันก็พอใจ
หลับตาเถอะนะ…ถึงตัวเราจะแสนไกลห่างกันเพียงไหนก็ใกล้เธอ
ชีวิตขีดเส้นทางไว้ให้เราเจอกันขีดทางที่ผกผันให้มีวันห่างไกล
หลับตานานนาน…คิดถึงวันเก่าจะยังมีเราสองคน…หลับตาเถอะนะเธอ… จุ๊กแจน
ถ้าคนรักจากไป คุณจะอยู่เพื่อรักใคร....จุ๊กแจน จณิสตา19:24 - 30 ธันวาคม 2552 (แก้ไขล่าสุดเมื่อ 19:25 - 30 ธันวาคม 2552)
ที่ผ่านมา...แม้เรามีเขาก็จริง
แต่...เราอยู่เพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อเขา
คนที่เคยมีใครคนหนึ่ง...ให้รัก
หรืออยู่ใกล้กันมานาน...
ความแข็งแรงของหัวใจ ก็จะค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
คล้ายกับคนข้างๆ เรา ...
ที่คอยช่วยส่งแรงใจให้เรา มีพลังทำอะไรหลายๆ อย่าง
แต่เมื่อวันหนึ่ง...คนที่เคยอยู่ให้เรารัก
เขาได้จากเราไป ...
ความอ่อนแอที่เราไม่คุ้นเคย
ก็จะค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทันที...
ที่เราบอกตัวเองด้วยประโยค 3 ประโยค
"เขาไปแล้ว..."
"ไม่มีใครให้เรารักอีกแล้ว..."
และ "ชีวิตเรามันเปลี่ยนไปแล้ว..."
แต่คุณรู้ไหมว่า ... สิ่งเดียวที่ทำให้เรารู้สึก
เหมือนขาดคนๆ นั้น แล้วเราจะอยู่ไม่ได้
นั่นคือ...เราคิดว่า เราอยู่เพื่อเขามาตลอด
ถ้าเขาจากไป...เราก็ไม่รู้จะรักใคร
เพราะฉะนั้น แค่เราบอกกับตัวเองว่า...
แต่เราอยู่เพื่อตัวเอง... ไม่ใช่เพื่อเขา
เราก็จะสามารถอยู่กับตัวเองต่อไป
โดยที่เขาไม่จำเป็น ต้องอยู่กับเราด้วย
และเราก็สามารถทำเพื่อตัวเองต่อไป
แค่ไม่ต้องคอยแบ่งปันสิ่งดีๆ ให้ใคร
เหมือนที่เคยทำอีก ...
ทุกคนที่อยู่กับความรัก ...มาเป็นเวลายาวนาน
มักจะรู้สึกคิดและผูกพันกับอะไรๆ
ที่เรียกว่า "รัก" ...
แววตาอบอุ่น คำพูดหวานๆ เสียงหัวเราะ
สดใสของการหยอกล้อแกล้งกัน
รวมถึง ...การช่วยเหลือ ดูแล ปลอบใจกันและกัน
และนั่นคือสิ่งที่สำคัญ ที่ทำให้ความผูกพันมันเกิดมากขึ้น
จนกระทั่งเราอาจเริ่มรู้สึกว่า...เราขาดใครอีกคนไปไม่ได้
แต่หากว่า...วันนี้เป็นวันที่คุณกำลังเศร้า
เพราะเวลาของการจากลานั้น(ต้อง)มาถึง
ทำอย่างไร...คุณถึงจะอยู่ได้ ?
ทำอย่างไร...คุณถึงจะเข้าใจการจากลานั้นได้ดี
จนไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย...
ทุกอย่าง...มันก็ขึ้นอยู่ที่คุณคิด
ถ้าคุณอยากคิดว่าเขายังอยู่ ...
ให้คิดว่า...เขายังวนเวียนอยู่ในโลกนี้
ไม่ได้ไปไหน ไม่ต้องเสียใจให้กับการจากไปของเขาขนาดนั้น
แต่ถ้าคุณอยากจะคิดว่า...เขาไปแล้ว
ให้คิดว่า...เขาไปจากโลกนี้แล้ว
ไม่มีคนชื่อนี้อีกต่อไป...
และไม่ต้องเสียใจ ... ให้กับเขาอีกเช่นกัน
ไม่ต้องเสียใจ...
อาจจะดีก็ได้ที่ไม่มีใคร ให้รักสักช่วงเวลาหนึ่ง
เพราะมันอาจทำให้คุณ...เริ่มกลับมาอยู่เพื่อตัวเองอีกครั้ง...จุ๊กแจน
ความรู้สึกของคนสองคน...จุ๊กแจน จณิสตา21:13 - 19 พฤศจิกายน 2552 (แก้ไขล่าสุดเมื่อ 18:38 - 30 ธันวาคม 2552)
..ความรู้สึกของคนสองคน..
หนึ่งคน..โหยหา ใขณะที่อีกคน..เฉยๆ
หนึ่งคน..คร่ำครวญ ในขณะที่อีกคน..หัวเราะ
หนึ่งคน..รอคอย ในขณะที่อีกคน..เดินไปเรื่อยๆ
หนึ่งคน..คาดหวัง ในขณะที่อีกคน..ไม่ได้คิดอะไร
หนึ่งคน..คิดถึง ในขณะที่อีกคน..ก็แค่รับรู้
หนึ่งคน..กลางวัน ในขณะที่อีกคน..กลางคืน
..เวลาที่สวนทางกัน..อนาคตที่แตกต่างกัน..
..ความไว้ใจ เชื่อใจ ทำให้เดินไปด้วยกันได้จริงมั้ย..
..เหนื่อยจัง ที่ต้องทำเป็นไม่รู้สึกอะไร..
..ทำเป็นว่าเข็มแข็ง ทำเป็นว่าฉันอยู่ได้..
..ความสุขจากความรัก แท้จริงมันคืออะไรนะ..
..แค่ได้รักเท่านั้นเหรอ..
..อย่างอื่นหล่ะ...
..แล้วถ้าฉันต้องการ..มันจะเรียกว่าฉันเรื่องมาก..
..หรือ..
..ว่าฉันรักเธอไม่เป็นกันนะ..
..ถ้าขอพรได้สักข้อ..
..ขอให้ฉันเข้มแข็งกว่านี้อีกได้มั้ย..
..อดทนกว่านี้อีกได้มั้ย..
..และรักเธอให้มากกว่านี้อีกได้มั้ย..
..ขอให้ได้รัก รักจนฉันรู้สึกว่า..
..วันนึง..
..ถ้าเธอมีทางเลือกแล้วอยู่ในใจ..
..ความห่างไกลจะพรากเราไปอีก..
..ฉันจะยิ้มให้เธอ..
..แล้วบอกกับเธอว่า..
..ฉันไม่เป็นไร..ฉันอยู่ได้..ฉันเข็มแข็ง..ฉันมีความสุขดี..ฉันจะรอเธอ..
..โดยที่ไม่มีน้ำตาสักหยด ไม่ว่าจะต่อหน้าและลับหลัง..
..แม้ว่าวันนี้พรที่ขอยังไม่เป็นความจริง..
..ยังไงน้ำตาก็ยังคงไหลอยู่ดี..
..คงมีสักวันซินะ..
..สักวัน.. เมื่อฉันผูกพันกับเธอ...จุ๊กแจน จณิสตา17:28 - 17 พฤศจิกายน 2552 (แก้ไขล่าสุดเมื่อ 17:28 - 17 พฤศจิกายน 2552)
วันนี้...เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง จนคิดว่าเราขาดไม่ได้
...แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป
... สักวันเราจะรู้ว่า... สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้.
..เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา ไม่ใช่...ทั้งหมดของชีวิตเรา
วันหนึ่ง...หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่
ที่เราคิดว่าเราพึงใจ...ปรารถนา...ต้องการ...ขาดไม่ได้
เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก..
เมื่อเวลาหนึ่งผ่านไป จะสอนเราได้เองว่า
...ความผูกพันกับสิ่งใดๆในช่วงเวลาหนึ่ง
จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้น ๆ อย่าได้ไปยึดติด
อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง...
คิดเสียว่า...เราโชคดี...ที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก
ความผูกพัน...ก็เหมือนกับความรัก...
หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก
หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก
เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก
แต่ความผูกพันที่ว่า... ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเอง ไว้กับสิ่งนั้นๆ
...เพราะคนเราทุกคนย่อมผูกพันกับหลายๆสิ่ง
เปรียบเสมือน เรามีแก้วนำอยู่หนึ่งใบ
ในยามเช้า...เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม
พออากาศร้อนหน่อย...เราอาจต้องการน้ำเย็น ๆ
บางครั้งที่เราไม่สบาย...เราอาจต้องการน้ำอุ่น
ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ...
ต้องเติมสิ่งต่าง ๆ ในเวลาที่แตกต่างกัน...ตามความเหมาะสม
หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้วน้ำ
แล้วเติมน้ำร้อนลงไปในทันที ในแก้วใบเดียวกัน
เราก็จะพบว่า...แก้วใบนั้น...ก็จะร้าว...แล้วเริ่มแตก ซึ่งก็เหมือนกับใจเรา...
ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดในช่วงเวลาหนึ่ง...ไม่ผิด ถ้าเราค่อยๆปรับใจ...ปรับตัวของเราเอง...ให้กลับคืนใน
เวลาที่ควร
เพราะอย่างน้อยที่สุด...เราก็มีโอกาส...ได้ผูกพัน...
ซึ่งก็เหมือนเรามีโอกาส...ได้รัก นั่นเอง
ถ้าคุณมีความสุขที่เห็นเค้าเดินกับคนอื่น ...คือ...ความร
ัก ถ้าคุณเศร้า...เหงา...คิดถึงเค้า...อยากเจอ...อยากพูดคุย ...คือ...ความรัก
ถ้าคุณร้อนรนที่เค้าอยู่กับใครๆที่ไม่ใช่คุณ ...คือ...ความใคร่
อยากเก็บไว้เป็นเจ้าของคนเดียว
ถ้าคุณเมามาย...เค้าลูบหลังไหล่...ดูแล ...คือ...ความรักที่บริสุทธิ์ใจ
ถ้าคุณเมามาย...เค้ากอดและสัมผัสร่างกาย ...คือ...ความใคร่จากเค้าของคุณ
ถ้าคุณเข้าหา...แต่เค้าหนี... ...คือ...ความใคร่ ที่หมดเยื่อใยแล้ว
ถ้าคุณหนี...แต่เขาวิ่งตามมา... ...คือ...ความรักที่ยังไม่มีจุดจบ
ถ้าคุณร้องไห้...ให้กับคนที่ไม่มีเยื่อใยในตัวคุณ ...คุณคือ...คนโง่...และบ้า อย่างน่าอาย
แต่ถ้าคุณพอใจ...จงรัก...และมอบความรักให้กับเค้า
แม้มันจะไม่กลับมาหาคุณก็ตาม
จงดีใจที่ได้รักซะวันนี้...ดีกว่าที่จะมานั่งเสียใจในวันหน้า
จงภูมิใจที่มีความใคร่...เสน่หา
เพราะมันจะไม่ย้อนกลับมาหาอีกต่อไป...
