ณ ต้นทางแห่งนั้นฉันเคยเดินทางอย่างโดดเดี่ยว ตามลำพังจนวันหนึ่ง ได้พบ "เขา"และ "เรา" สัญญาจะเดินไปด้วยกันจับมือ ฉัน ไว้นะ แล้วเราจะฟันฝ่าอุปสรรคไปด้วยกันฉัน เชื่อมั่นอย่างนั้น ว่าจะมีเธอเคียงข้างกันตลอดเส้นทางถนนนั้นช่างสดใสมีเธออยู่ใกล้ๆ เจอะเรื่องใดก็อุ่นใจทุกครั้งเหมือนเธอคอยแบ่งปันความอบอุ่นให้กันรอยยิ้ม ที่ให้ฉันมันช่างสุขใจเหลือเกิน ^_^เมื่อทางแยกมาถึงมีอีกคนหนึ่งรอเธออยู่ที่ทางสายนั้นฉันเข้าใจ หากเธอต้องเดินแยกไปก็ไม่ว่ากันทางที่เหลือแม้จะมีอุปสรรคนับพัน ฉันก็จะข้ามผ่านมันด้วยตัวฉันเองฉันยังคงเดินทางต่อไปบอกกับตัวเองไว้ ว่าต้องเข็มแข็งหากหมดแรงและล้มลง...ก็ต้องกัดฟันทนเพราะถนนจากนี้ไปมีแค่ตัวเราเองบางครั้งที่เจ็บจนอ่อนล้าฉันเคยกลับมาที่ทางแยกนั้นมาซึมซับความรู้สึกดีๆนับพัน ที่เธอและฉันร่วมกันสร้างมาเดินไปช้าๆ...และเก็บเกี่ยวเอาวันเวลาเหล่านั้น...ไว้ในความทรงจำให้ได้คิดถึงและยิ้มได้ให้ได้อุ่นใจเมื่อเจอกับปัญหาให้ได้รู้สึกว่าฉันไม่เดียวดาย...ถึงแม้ข้างกายจะไม่มีเธอเส้นทางของเธอเป็นไงบ้างนะบนทางเดินที่ไม่มีฉันจะยังอบอุ่นไหมหากเธออ่อนล้าและต้องการแรงใจอยากให้เธอลองกลับไปซึมซับเอากำลังใจเช่นกันณ ทางแยกก่อน"เรา"จากกัน มีสิ่งดีๆคงเหลืออยู่มากมายแม้เส้นทางเราไม่อาจมาบรรจบกันแต่อย่างน้อย...ฉันก็ดีใจที่เคยเดินร่วมทางกับเธอ
บทความดีๆ จะเชื่อไหม..ถ้าฉันไม่ได้สัญญา ....จุ๊กแจน จณิสตา